در منقبتِ حضرت اچھے میاں صاحب رحمة اللہ علیہ

اے بدرِ خود امامِ اہِلاں آمدہ جانِ انس و جانِ جاں و جانِ جاناں آمدہ قامتِ تو سَرو نازِ جُوئے بارِ معرفت روئے تو خورشیدِ عالمتابِ ایماں آمدہ مُوئے زُلفِ عنبریں قُوّتِ روحِ ہُدیٰ رنگِ رُویت غازۂ دینِ مسلماں آمدہ زنگ از دِلہا زواید خاکِ بُوسی درت تابناک از جلوۂ آت مرآتِ احساں آمدہ صد لطائف می کُشاید یک نگاہِ لطفِ تو دستِ فیضانت کلیدِ بابِ عرفاں آمدہ نامت آلِ احمد و احمد شفیعِ المُذنبین زاں دِل از دستِ گنہ پیشِ تو نالاں آمدہ پُر صدا شد باغِ قُدس از نغمہائے وصفِ تو تا بہارِ جنّت از گلزارِ جیلاں آمدہ چوں گل آلِ محمد رنگِ حمزہ بر فروخت بوئے آلِ احمد اندر باغِ عرفاں آمدہ گُل بُنِ نورستہ ات را سبزۂ چرخِ کُہن فرشِ پا اندازِ بزمِ رفعتِ شاں آمدہ تا کشیدم نالہ یا آلِ احمد الغیاث بے سر و سامانی ام را طرفہ ساماں آمدہ در پناہِ سایۂ دامت اے ابرِ کرم گرمیِ غم گشتہ با سوزِ احزاں آمدہ دِل فِگارے آبلہ پائے بشہرِ جُودِ تو از بیابانِ بلا اُفتان و خیزاں آمدہ تازہ فریادے برآورد اے مسیحا بر درت کہنہ رنجورے کہ از غم بر لبش جاں آمدہ زہر نوشِ جامِ غم در حسرتِ فیہِ شفاء زِ انگبیںِ رحمتت یک جُرعہ جُویاں آمدہ بہرِ آں رنگیں ادا گل برگِ آلِ رسول بُرکش از دِل خارِ آلامے کہ در جاں آمدہ احمدِ نوری دریں ظلماتِ رنج و تشنگی رہنمائم سوئے تو اے آبِ حیواں آمدہ اے زُلالِ چشمۂ کوثر لبِ سیرابِ تو بر دَرِ پاکت رضا با جاں سوزاں آمدہ