اِنتِسابُ الْمَدَّاحِ اِلٰی کِلابِ الْبَابِ الْعَالِی

بر سرِ خوانِ کرم مگزارد سگ من سگ و اَبرار مہمانان و صاحب خواں توئی سگ بیاں نتواند و جُودت نہ پابندِ بیانست کامِ سگ دانی و قادر بر عطائے آں توئی گر بسگِ می زنی خود مالکِ جان و تنی وَر بہ نعمت می نوازی مَنَّتِ مَنّاں توئی پارہ نانے بفرما تا سوئے مَن اَفگنند ہمّتِ سگ ایں قدر دیگر نوال اَفشاں توئی من کہ سگ باشم ز کوئے تو کجا بیروں رَوَم چوں یقیں دانم کہ سگ را نیز وجہِ ناں توئی دَر کشادہ خواں نہادہ سگ گرسنہ شہِ کریم چیست حرفِ رفتن و مختارِ خوان و زاں توئی دور بنشینم زمیں بوسم فتم لا بہ کنم چشم در تو بندم و دانم کہ ذوالاحساں توئی لِلّٰہِ العِزۃ سگِ ہندی و در کوئے تو بار آرے ابنِ رحمۃ للعالمیں اے جاں توئی ہر سگے را بر دَرِ فیضت چناں دِل می دہند مرحبا خوش آؤ بنشیں سگ نہ مہماں توئی گر پریشاں گردد وقتِ خادمانت عَوَعُوم خاموشِ اہلِ درد را مپسند چوں درماں توئی وائے مَن گر جلوہ فرمائی و مَن ماندِ بمن من زِمن بستان و جایش در دِلم منشاں توئی قادری بودنِ رضا را مفت باغِ خُلد داد مَن نمی گفتم کہ آقا مایۂ غُفراں توئی