حَاشَ لِلّٰہ تنگ گردد جاہت از ہمچوں منے
یَا عَمِیمَ الْجُود بس با وُسعتِ داماں توئی
نامہِ خود گر سیاہ کردم سیاہ تر کردہ گیر
بلکہ زینساں صد دگر ہم چوں مہِ رخشاں توئی
گم چہ شد گر ریزہ گشتم ننگِ بد سُنّت مُمیا
کم چہ شد گر سوختم خود چشمہِ حیواں توئی
سخت ناگس مَرْدَکے ام گر نہ رَقصم شاد شاد
چوں شُنیدم ہمِ طِبّ وَاشْطَحْ وَغَن گویاں توئی
وقت گوہر اگر دریا در دل جائے داد
غرقہ خَس را ہم نہ بیند خس منم عُماں توئی
کوہِ من کاہست اگر دستے دہِی وقتِ حساب
کاہِ من کوہست اگر بر پلّہِ میزاں توئی