رباعی

Written by Imam Ahmad Raza Khan Qadri

100%
تنزِیلِ مُکمل سُت عبد القادر تکمیلِ منزل سُت عبد القادر گس نیست جُز اور در دُوکنا را ایں سیر خود ختم و خود اوّل سُت عبد القادر رباعی مِمّا لا تَعْلَمُونَ سُت عبد القادر مُسْتُورِ رِستُوں ہُو سُت عبد القادر میجو میگو پس آنچہ دانی کہ وُرا سُت از جُستن و گُفتن اُو سُت عبد القادر رباعی مستزاد مِی گُفت دِلَم کہ جاں سُت عبد القادر گُفتَم اَحسَنت جاں گُفت کہ دِینِ ماں سُت عبد القادر گُفتَم آمَنت ماہِ عربی اے رُخِ عبد القادر نُورے زربی اے رُخِ عبد القادر اِمروز زِ دی دی زِ پَری خوبتری بدرے عجبی اے رُخِ عبد القادر یا رَب مِیم اَز دَرخورِ عبد القادر دل دادہ مَراں اَز دَرِ عبد القادر ایں ننگِ مریدرِ زَرفتہ بمراد رَفتن مَدِہ اَز خاطِرِ عبد القادر اے دافعِ ظلم اَفسر عبد القادر اے دفعِ ظلم خنجر عبد القادر دور اَز تو جہاں بمَرگِ نزدیک بیا بَرکش زِ دَواں کَشور عبد القادر جس کُن انوارِ بدر عبد القادر بس کُن زِ اسرارِ صدر عبد القادر خود قدرتِ قدر نامقدر زِ قدر جوئی مقدارِ قدر عبد القادر گستردہ بَعرشِ فرشِ عبدالقادر آوردہ بفرشِ عرشِ عبدالقادر ایں کرد کہ گرد کرد شاہے کہ فزود بالا و فرودِ عرشِ عبدالقادر عرشِ شرفِ سُت فرشِ عبدالقادر فرشِ شرفِ سُت عرشِ عبدالقادر یعنی تا سر پائے (.....) فرش نمودِ سرہا شدہ فرشِ عرشِ عبدالقادر بالکسر منم مخلصِ عبدالقادر سر بر قدمِ خَلصِ عبدالقادر بر گسر چو رحم آرد فَتَحَش چہ عجب بالفَتَح شوم مخلصِ عبدالقادر آما مگور ز شمع عبدالقادر مہری بینگر ز شمع عبدالقادر کاریکہ ز خور بہ نیم مہ دیدی ہیں در نیم نظر ز شمع عبدالقادر بر وحدت او رابع عبدالقادر یک شاہد و دو سابع عبدالقادر انجامِ وئے آغازِ رسالت باشد اینک گو ہم تابع عبدالقادر حشر ست و توئی کفیل عبدالقادر جاہت بہ شہِ جلیل عبدالقادر دردا درِ دارِ عدل آمد مجرم زودآ زودآ وکیل عبدالقادر ہر صبح رہت مرام عبدالقادر ہر شام درت مقام عبدالقادر بگذر ز سپید و سیہ قادریان! از حرمتِ صبح و شام عبدالقادر عبدالقادر کریم عبدالقادر عبدالقادر عظیم عبدالقادر رحمانت رب و رحمتِ عالم آب رحمتِ رحمتِ رحیم عبدالقادر در جود سمر اے یم عبدالقادر صد بحر بِبَر اے یم عبدالقادر دور از تو سگِ تشنہ لبے می میرد یک موجِ دگر اے یم عبدالقادر صدیق صفت حلیم عبدالقادر فاروق نمط حکیم عبدالقادر مانند غنی کریم عبدالقادر در رنگ علی علیم عبدالقادر دستے زدم اے ضامن عبدالقادر در دامن جاں بامن عبدالقادر یا رب چو خود ایں دامن گُستردہ تُست گُستردہ مچیں دامن عبدالقادر یا رب قُرسی ز خوان عبدالقادر داریم حقے بنانِ عبدالقادر ایں نسبت بس کہ عاجزانِ اوئیم رحمے بر عاجزانِ عبدالقادر جودِ سُت باریثِ شانِ عبدالقادر بودِ سُت و بودِ از آنِ عبدالقادر جنت بگدا دہند و منت نہ نہند وہ سُنتِ خاندانِ عبدالقادر خوبانِ خو بَندے چو عبدالقادر شیریناں قَندِنے چو عبدالقادر محبوباں یکدگر بہ افزائشِ حُسن چند و صد چند نے چو عبدالقادر خواہی کاہی عُلو عبدالقادر نامی سامی سُمُو عبدالقادر ہُشدار کہ با خدائے خود می جنگی مُت غیظا اے عدو عبدالقادر مہ فرش گتاں در دو عبدالقادر خور شِپّرہ ساں در جو عبدالقادر آشفتہ مہ و شیفتہ می گردد مہر در جلوہ ماہِ نو عبدالقادر حمدًا لَک اے الہ عبدالقادر اے مالک و بادشاہ عبدالقادر اے خاک بر او سرِ جملہ سراں گُن خاک مرا براہ عبدالقادر بے جان و بجانم شہ عبدالقادر گس جز تو ندارم شہ عبدالقادر بد بودم و بد کردم و بر نیکی تو نیک سُت گمانم شہ عبدالقادر بہرِ سُر ہو تجلیِ عبدالقادر ہم تجلیہ را تخلیِ عبدالقادر بر متنِ متینِ احدیت احمد شرح است براں منہیہ عبدالقادر از عارضہ نیست وجہِ عبدالقادر ذاتی ست ولائے وجہِ عبدالقادر ہر کس شدہ محبوب بوجہِ صفت عبدالقادر بوجہِ عبدالقادر خور نور ست از رہِ عبدالقادر ہم اذنِ طلوع از شہِ عبدالقادر ماہ است گدائے درِ مہر و ایں جا مہر ست گدائے مہِ عبدالقادر عین آمدہ ابتدائے عبدالقادر از رویتِ امر رائے عبدالقادر از رویتِ او عین مرا روشن کن روشن گن عین و رائے عبدالقادر رباعی عیدِ یکتا لقائے عبدالقادر دربارِ دِرے عطائے عبدالقادر عبدا بہ لقائے او چو ہمزہ گم شد تا دریابی بقائے عبدالقادر رباعی دل حرفِ مَزن سوائے عبدالقادر حاجت دانَد عطائے عبدالقادر پیشش ہم ازو شفیع انگیز و بگو عبدالقادر برائے عبدالقادر