Fi taqrir-e aishihi radhiyallahu ta'ala 'anhu

اصفیا در جہد و تو شاہانہ عشرت می کنی نوش باد آنکہ خود شایانِ ہر ساماں توئی بلبلاں را سوز و ساز و سوزِ ایشاں کم مباد گلخاں را زیب زیبِ ایں بُستاں توئی خوش خور و خوش پوش و خوش زی کوریِ چشمِ عدو شاہِ اقلیمِ تن و سلطانِ ملکِ جاں توئی کامراں گن بکامِ دوستاں اے مَنْ فِدَاک چشمِ حاسد کور بادا نوشہ ذی شاں توئی شاد زی اے نو عروسِ شادمانی شاد زی چوں بِحَمْدِ اللہ در مشکوٰۃِ ایں سلطاں توئی بلکہ لَا وَاللہ کاینہا ہم نہ از خود کردہ رفت فرماں ایں چنیں و تابعِ فرماں توئی ترکِ نسبت گفتم از مَن لفظِ مَحْیُ الدِّین مَخْواہ زانکہ در دیں رضا ہم دیں وہم ایماں توئی ہم بدقت ہم بشہرت ہم بہ نعتِ اولیا فارغ از وصفِ فلان و مدحتِ بہماں توئی