گریزِ ربط آمیز بسوئے مَدحِ ذوق انگیز

یا ہُمنا پَر تو ے از شمعِ جیلانی بر تُو تافت کاینچنین از تابش و تپ ہر دو باساماں توئی آں شہے کاندَر پناہش حُسن و عشق آسودہ اند ہر دو را ایما کہ شاہا ملجاءَ مایاں توئی حُسن رنگش عشق بویش ہر دو بر رویش نِثار ایں سراید جاں توئی واں نغمہ زن جانا توئی عشق در نازش کہ تا جانا رسانیدم ترا حُسن در بالش کہ خود شاخی ز محبوباں توئی عشق گفتش سیدا برخیز و رو بر خاکِ رہ حُسن گفت از عرش بگذر پَرتوِ یزداں توئی