أمتان وسياه كاريها

اُمّتان و سیاہ کاریہا شافعِ حشر و غم گساریہا دُور از گوئے صاحبِ کوثر چشم دارد چہ اشکباریہا در فراقِ تو یَا رَسُولَ اللہ سینہ دارد چہ بے قراریہا ظلمتِ آبادِ گور روشن شد داغِ دل را شت نور باریہا چہ گُند نفس پردہ در مولیٰ چوں توئی گرمِ پردہ داریہا سگِ گوئے نبی و یک نکمے مَن و تا حشر جاں نثاریہا سَوْفَ يُعْطِيكَ رَبُّكَ فَتَرْضَى حق نمودت چہ پاسداریہا دارم اے گُل بیادِ زلف و رُخت سحر و شام آہ و زاریہا تا زہ لُطفِ تو بر رضا ہر دم مرہمِ کہنہ دل فگاریہا