زیبِ مطلع

سر توئی سرور توئی سراسر و ساماں توئی جاں توئی جاناں توئی جاں را قرارِ جاں توئی ظلِ ذاتِ کبریا و عکسِ حُسنِ مُصطفیٰ مُصطفیٰ خورشید و آں خورشید را لمعاں توئی مَنْ رَأنیٰ قَدْ رَأَی الْحَق گر بگویٰ می سَزَد زانکہ ماہِ طیبہ را آئینہ تاباں توئی بَارَکَ اللہ نوبہارِ لالہ زارِ مُصطفیٰ وہ چہ رنگ است اینکہ رنگِ روضۂ رضواں توئی جوشد از قد تو سَرو و بارَد از روئے تو گُل خوش گلستانے کہ باشی طرفہ سروستاں توئی آنکہ گویند اولیا را ہشت قدرت از الٰہ باز گردانند تیر از نیم راہِ ایناں توئی از تو میریم و زِتیم و عیشِ جاویداں کنیم جاں ستاں جاں بخش جاں پرور توئی دہاں توئی گہنہ جانے دادہ جانے چوں تو در بر یافتیم وہ کہ ماں چنداں گراں ایم و چنیں ارزاں توئی عالم اُمّی چہ تعلیمی عجیب است اَوْحَشَ اللہ بر عُلُومت سرو غائب داں توئی فِی تَرَقِّیَاتِہٖ رَضِیَ اللہُ تَعَالٰی عَنْہُ قبلہ گاہِ جاں و دل پاکی ز لوثِ آب و گل رخت بالا بردہ از مقصورۂ ارکاں توئی شہسوارِ من چہ تازی کہ در گامِ نخست پاک بیرون تاختہ زیں ساکن و گرداں توئی تا پری بخشودہ از عرشِ بالا بودہ! آں قوی پر باز اشہب صاحبِ طیراں توئی سالہا شد زیرِ مہمیز ست اسبِ سالکاں تا عنان در دست گیری آں سوئے امکاں توئی فِی کَوْنِہٖ رَضِیَ اللہُ تَعَالٰی عَنْہُ سِرًّا لَّا یُدْرَکْ ایں چہ شکل است اینکہ داری تو کہ ظلے برتری صورتے بگرفتہ بر اندازۂ اکواں توئی یا مگر آئینہ از غیب ایں سو کردہ روے عکس می جوشد نمایاں در نظر زِ نیساں توئی یا مگر نوعے دگر را ہم بشر نامیدہ اند یا تعالیٰ اللہ از انساں گر ہمیں انساں توئی فِی جَامِعِیَّتِہٖ رَضِیَ اللہُ تَعَالٰی عَنْہُ لِکَمَالَاتِ الظَّاہِرِ وَالْبَاطِن شرع از رویت چکد عرفاں زِ پہلویت دَمَد ہم بہارِ ایں گل و ہم ابرِ آں باراں توئی پردہ برگیر از رُخَت اے مہ کہ شرحِ ملّتی رُخ پوش ایجاد کہ رمزِ باطنِ قرآں توئی ہم توئی قُطبِ جنوب و ہم توئی قُطبِ شمال نے غلط کردم مُحیطِ عالمِ عرفاں توئی ثابت و سیّارہ ہم در تُست و عرشِ اعظمی اہلِ تمکین اہلِ تلویجِ جملہ را سلطاں توئی