زِ عکست ماہِ تاباں آفریدند
زِ بوئے تو گلستاں آفریدند
نہ از بہرِ تو صرفِ ایمانیانند کہ خود بہرِ تو ایماں آفریدند
صبا رامت از بویت بہرسو چناں افتاں و خیزاں آفریدند
برائے جلوۂ یک گلبنِ ناز ہزاراں باغ و بستاں آفریدند
ز مہرِ تو مثالے بر گرفتند و زاں مہرِ سلیماں آفریدند
چو انگشتِ تو شد جولاں دہِ برق قمر را بہرِ قرباں آفریدند
زِ لعلِ نوشِ خندِ جاں فزائیت زلالِ آبِ حیواں آفریدند
نہ غیرِ کبریا جاں آفرینے نہ خود مثلِ تو جاناں آفریدند
پے نظارۂ محبوبِ لاہوت جبینت آئینہ ساں آفریدند
بنا کردند تا قصرِ رسالت ترا شمعِ شبستاں آفریدند
ز مہر و چرخ بہرِ خوانِ جودت عجب قرص و نمکداں آفریدند
ز حسنت تا بہارِ تازہ گل گرد رضایت را غول خواں آفریدند